ياسر را نيز جزو آنها شماريم ، هشتاد و دو كس بودند ، اما در مهاجرت عمار ترديد هست . محمد بن اسحاق گويد : وقتى پيمبر خداى ديد كه مسلمانان در محنت و عذابند و او به ارادهء خدا و در حمايت ابو طالب محفوظ بود ، اما نمىتوانست مسلمانان را از بليه نگهدارد به آنها گفت : « سوى حبشه رويد كه در آنجا پادشاهى هست كه كس از او ستم نه بيند ، تا خداوند شما را گشايش دهد » و ياران پيمبر برفتند و اين اول هجرت بود كه در اسلام رخ داد . گويد و نخستين كسانى كه به هجرت حبشه رفتند اينان بودند : از بنى امية بن عبد شمس بن عبد مناف : عثمان بن عفان با زنش رقيه دختر پيمبر خداى . از بنى عبد شمس : ابو حذيفة بن عتبة بن ربيعه با زنش سهله دختر سهيل بن عمرو . از بنى اسد بن عبد العزى بن قصى : زبير بن عوام . و دنبالهء روايت ابن اسحاق همانند روايت واقدى است ، جز اينكه پس از نام ابو سبرة بن ابى رهم گويد : و به قولى ابو حاطب بن عمرو ، كه گويند اول كس بود كه سوى حبشه رفت . و نيز در روايت ابن اسحاق ، اولين مهاجران حبشه ده نفر بوده‌اند . گويد : پس از آن جعفر بن ابى طالب برون شد و مسلمانان پيوسته برفتند و در سرزمين حبشه فراهم آمدند ، بعضى زن خود را نيز برده بودند و بعضى ديگر تنها رفته بودند كه همگى هشتاد و دو كس بودند . ابو جعفر گويد : و چون ياران پيمبر سوى حبشه مهاجرت كردند و او صلى - الله عليه و سلم در مكه آشكار و نهان كسان را سوى خدا مىخواند و در پناه ابو طالب و بنى هاشم از آسيب مصون بود و قرشيان به او دسترس نداشتند ، وى را به جادوگرى